Prins Willem Alexander
Door: Webmaster
Blijf op de hoogte en volg Agnes & Rob
29 Januari 2007 | Argentinië, San Martín de los Andes
Hallo lieve mensen,
Vermaak me nog heerlijk en krijg veel verhalen te horen, dit is er één.
In 1999 kreeg Alberto het verzoek om iemand van Argentinië naar Chili te begeleiden. Wie was niet bekend en Frankie zijn vrouw dacht al dat het om iets crimineels ging, want het was allemaal erg vaag. Bij het ophalen was veel beveiliging en Alberto vond het erg spannend wie het wel niet mocht zijn. Wel aan de titel zullen jullie wel hebben begrepen dat het onze prins hoogst persoolijk was. Onderweg moest onze prins nodig en stopte de bus, zodat er wild kon worden geplast. Toen zag Alberto dat zelfs dat de prins niet zonder zijn bodycards kon doen.
Verder schijnt de broer van Maxima iets meer naar het zuiden een restaurant te hebben. Als het goed is krijg ik het adres en kan ik aan hem vragen of zijn zuster de MATE niet wil invoeren in Nederland. Het restaurant schijnt trouwens alleen maar zo goed te lopen omdat hij de broer is van, ga het bekijken (denk ik).
Zaterdag de dames Ana, Louise en Marcela uitgezwaaid. Verder zitten we ´s avonds gezellig aan een wijntje en eten we gezamelijk iets, op dit moment ben ik de enigste gast. Zondag kwam ik er achter dat ik in de provincie Neuquen zit en jullie weten vast nog wel wat ik van het plaatsje zelf vond, niets namelijk. Gelukkig zegt dat niet over de provincie, want hier is het erg mooi. Ben zondag naar één of andere festiviteit geweest, zoéén die wij ook wel in de dorpen hebben. Alberto heeft geregeld dat ik voor de deur werd afgezet en dat werkte perfect. De festiviteit had vooral te maken met paarden, dat zullen jullie wel op de foto´s zien. Ook heb ik geprobeerd foto´s van de kledij te maken de mensen hier traditioneel dragen. Om 15.45 uur had ik het wel gezien en heb een taxi genomen naar de busterminal om te kijken welke bus ik moest hebben voor de terug reis. Bij aankomst een willekeurig loket genomen en wat denken jullie de bus gaat om 16.00 uur, was ik even mooi op tijd. Aangekomen in San Martin de Los Andes wijn gekocht in de supermarkt en nog even de markt bekeken. Toen langs het internetcafé om alleen maar even mijn mail te checken het waren er elf en vond het weer erg fijn om te lezen. Ook zat er een verhaal bij van Alex een Hollander die nu nog in Santiago de Chile zit en na lange tijd eindelijk wat gaat rondreizen. Hij klaagde een beetje dat hij niet veel respons krijgt uit Nederland. Nou ik ben nog steeds erg blij niet te worden vergeten nu ik aan de andere kant van de wereld zit.
In het internetcafé liep ik Jean-Pier tegen het lijf, dit is een fransman die eerst bij Alberto en Frankie zat en nu een huisje huurt met zijn vrouw om te kijken of ze hier niet zouden kunnen wonen.
Tegenover het internetcafé is de bushalte en niemand kon me vertellen wanneer nou de bus kwam en of hij wel kwam. Een andere buschauffeur vertelde dat het ca. 20 minuten zou duren, dan maar even wachten. In de tusentijd kwam Jean-Pier naar buiten en heeft me een lift gegeven.
Vandaag mijn was naar de wasserette gebracht en ben afgezet bij het internetcafé om jullie weer het één en ander aan roddels te vertellen. Om 13.00 uur haalt hij me hier weer op en gaan we naar een Indianendorp om iets te eten en rond te kijken. De Indianen hebben ooit tegen Alberto gezegd jullie leven met de tijd en wij hebben de tijd.
Een dikke kus,
Agnes
Vermaak me nog heerlijk en krijg veel verhalen te horen, dit is er één.
In 1999 kreeg Alberto het verzoek om iemand van Argentinië naar Chili te begeleiden. Wie was niet bekend en Frankie zijn vrouw dacht al dat het om iets crimineels ging, want het was allemaal erg vaag. Bij het ophalen was veel beveiliging en Alberto vond het erg spannend wie het wel niet mocht zijn. Wel aan de titel zullen jullie wel hebben begrepen dat het onze prins hoogst persoolijk was. Onderweg moest onze prins nodig en stopte de bus, zodat er wild kon worden geplast. Toen zag Alberto dat zelfs dat de prins niet zonder zijn bodycards kon doen.
Verder schijnt de broer van Maxima iets meer naar het zuiden een restaurant te hebben. Als het goed is krijg ik het adres en kan ik aan hem vragen of zijn zuster de MATE niet wil invoeren in Nederland. Het restaurant schijnt trouwens alleen maar zo goed te lopen omdat hij de broer is van, ga het bekijken (denk ik).
Zaterdag de dames Ana, Louise en Marcela uitgezwaaid. Verder zitten we ´s avonds gezellig aan een wijntje en eten we gezamelijk iets, op dit moment ben ik de enigste gast. Zondag kwam ik er achter dat ik in de provincie Neuquen zit en jullie weten vast nog wel wat ik van het plaatsje zelf vond, niets namelijk. Gelukkig zegt dat niet over de provincie, want hier is het erg mooi. Ben zondag naar één of andere festiviteit geweest, zoéén die wij ook wel in de dorpen hebben. Alberto heeft geregeld dat ik voor de deur werd afgezet en dat werkte perfect. De festiviteit had vooral te maken met paarden, dat zullen jullie wel op de foto´s zien. Ook heb ik geprobeerd foto´s van de kledij te maken de mensen hier traditioneel dragen. Om 15.45 uur had ik het wel gezien en heb een taxi genomen naar de busterminal om te kijken welke bus ik moest hebben voor de terug reis. Bij aankomst een willekeurig loket genomen en wat denken jullie de bus gaat om 16.00 uur, was ik even mooi op tijd. Aangekomen in San Martin de Los Andes wijn gekocht in de supermarkt en nog even de markt bekeken. Toen langs het internetcafé om alleen maar even mijn mail te checken het waren er elf en vond het weer erg fijn om te lezen. Ook zat er een verhaal bij van Alex een Hollander die nu nog in Santiago de Chile zit en na lange tijd eindelijk wat gaat rondreizen. Hij klaagde een beetje dat hij niet veel respons krijgt uit Nederland. Nou ik ben nog steeds erg blij niet te worden vergeten nu ik aan de andere kant van de wereld zit.
In het internetcafé liep ik Jean-Pier tegen het lijf, dit is een fransman die eerst bij Alberto en Frankie zat en nu een huisje huurt met zijn vrouw om te kijken of ze hier niet zouden kunnen wonen.
Tegenover het internetcafé is de bushalte en niemand kon me vertellen wanneer nou de bus kwam en of hij wel kwam. Een andere buschauffeur vertelde dat het ca. 20 minuten zou duren, dan maar even wachten. In de tusentijd kwam Jean-Pier naar buiten en heeft me een lift gegeven.
Vandaag mijn was naar de wasserette gebracht en ben afgezet bij het internetcafé om jullie weer het één en ander aan roddels te vertellen. Om 13.00 uur haalt hij me hier weer op en gaan we naar een Indianendorp om iets te eten en rond te kijken. De Indianen hebben ooit tegen Alberto gezegd jullie leven met de tijd en wij hebben de tijd.
Een dikke kus,
Agnes
-
29 Januari 2007 - 20:19
Mama Marja:
Leuk hoor,denk je de eerste te zijn is Willem Alexander je voor geweest.Die aktie foto's zijn toch geweldig?de eerste oke maar daarna toch top hoor.
papa heeft niet veel met paarden dat weet je wel maar vond het springen wel prachtig.Nou lieverd,hou je haaks en een knuffel van ons. -
30 Januari 2007 - 15:02
Claudia:
Een foto van het plaatselijke eten, buiten klaargemaakt. Kan dat? Of ziet dat er zo erg uit dat dat niet verantwoord is voor alle kijkers/lezers onder ons met lastige magen? Paarden zien er goed uit. En Willempie met zijn wildplassen, daar ben ik nog niet over uit. Het is tenslotte geen George Micheal die op het toilet van alles en nog wat doet, dus valt dit wildplassen nog wel mee. Nogmaals ben er nog niet over uit. Knuffles van mij in January. -
30 Januari 2007 - 18:03
Tini:
Dag zusje hier ben ik al weer.Heb het gelezen en wens je nog veel plezier en veel vermaak. Kus van je zus.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
