dagje (nachtje?) nationaal park
Door: Webmaster
Blijf op de hoogte en volg Agnes & Rob
13 December 2006 | Chili, Castro
Hallo lieve mensen,
Gisteren (12-12-2006) zijn we naar het nationaal park van Chiloé geweest. De heen reis duurde langer dan we dachten, de bus stopte met regelmaat en de weg was grind en greffel. Lydia moest heel nodig naar de baño (wc) en dit keer zaten we in een bus zonder. Bij aankomst van het park rende ze eruit op zoek naar een bosje. De bus chauffeur riep ons nog iets na van 4 uur, maar wij dachten dat redden we toch niet. Lydia hield het niet meer en is redelijk in zicht wezen plassen en twee dames hadden daar wat moeite mee en de rest vond het wel lachen. Na te hebben betaald zijn we richting playa gaan lopen. Opeens op ons wandelpad stond Lydia oog in oog met een koe en zijn wij even omgelopen. Na een wandeling over het strand zijn we weer richting uitgang gegaan. Wij zijn voor het eerst onvoorbereid op hort gegaan, geen eten mee. We hadden honger dus zijn het eerste restaurant ingegaan en hebben lekker gegeten. Daarna kwam een man aan ons vragen waar we vandaan kwamen. Na wat gebabbel kregen we te horen dat de laatste bus om 17.00 uur ging en nu was het bijna 18.00 uur. Wij zeiden gelijk dan maar liften, zou geen succes zijn zei hij. Als we geluk hebben komen we nog een bus tegen vanaf de andere kant en kunnen we vragen of hij nog terug ging. Nou wij onze spullen gepakt en zijn gaan wandelen, eerst auto aangehouden of ze richting Castro gingen, maar helaas. Na verder te wandelen kwam de bus ons tegemoet rijden en hebben we hem aangehouden. Jawel, hij kwam terug en konden we een stukje meerijden, maar niet helemaal tot aan Castro. Wij rustig doorgelopen en nog even in het wild geplast. Toen kwam de bus weer op ons afrijden en konden we instappen. Hij vertelde ons dat hij eerst langs huis moest en daarna zou hij ons wel naar Castro brengen. Wij als een kind zo blij. Bij zijn huis zei hij dat wij wel wat rond konden lopen en dat hij ons later zou brengen. Even later kwam zijn dochter even langs wat uit de bus halen. Wij met dikke pret gewacht en even achter het stuur gezeten. Lydia zei plots de sleutels zitten erin jij kan ons wel naar Castro rijden ha ha ha. Op een gegeven moment kwam zijn vrouw ons vragen of we een bakkie koffie wilde en daar hadden we wel trek in. Ze hadden ook nog een baby van 3 weken en wij kregen koffie met broodjes, erg lekker. Na een tijdje riep de chauffeur vamos (we gaan). Wij hebben echt de rit van ons leven gehad, geen gestop ons de mooie plekken laten zien en geen gestress. Het was de rit van ons leven en erg lief dat hij voor ons naar Castro ging, want het was best een takke eind rijden op onge-asvalteerd wegdek en dan nog eens 34 km geasvalteerd. Toen hij ons afzetten hebben wij hem uiteraard geld gegeven dat hij eerst niet wilde aanpakken, wij dachten een taxi zou veel duurder zijn. Of nog erger moeten lopen, overnachten in het enge bos, noem maar op wat had kunnen gebeuren.
Ik ben dus nog steeds verliefd op het eiland en snap nu nog meer niet waarom woon ik hier niet, zoals jaren geleden was gepland. Wees niet bang ik kom terug zonder partner ga ik deze sprong niet alleen aan. Maar verliefd op het eiland en de cultuur ben ik wel. Het is hier echt prachtig, het weer is een beetje Nederlands, maar dat geeft niet. Het is hier zo`n mooie natuur, tenminste niet zo droog maar mooi groen. Vandaag een beetje wezen wandelen in de buurt en de wasgoed op gehaald. Het regende en het zonnetje scheen, nou ik vond het prima. Het is hier echt lekker. Morgen ga ik naar het stuk land waar ik ook eigenaar van ben geweest. Vind het erg spannend en zal best emotioneel worden, maar ik moet dit echt doen.
Heel veel liefs van Agnes
Gisteren (12-12-2006) zijn we naar het nationaal park van Chiloé geweest. De heen reis duurde langer dan we dachten, de bus stopte met regelmaat en de weg was grind en greffel. Lydia moest heel nodig naar de baño (wc) en dit keer zaten we in een bus zonder. Bij aankomst van het park rende ze eruit op zoek naar een bosje. De bus chauffeur riep ons nog iets na van 4 uur, maar wij dachten dat redden we toch niet. Lydia hield het niet meer en is redelijk in zicht wezen plassen en twee dames hadden daar wat moeite mee en de rest vond het wel lachen. Na te hebben betaald zijn we richting playa gaan lopen. Opeens op ons wandelpad stond Lydia oog in oog met een koe en zijn wij even omgelopen. Na een wandeling over het strand zijn we weer richting uitgang gegaan. Wij zijn voor het eerst onvoorbereid op hort gegaan, geen eten mee. We hadden honger dus zijn het eerste restaurant ingegaan en hebben lekker gegeten. Daarna kwam een man aan ons vragen waar we vandaan kwamen. Na wat gebabbel kregen we te horen dat de laatste bus om 17.00 uur ging en nu was het bijna 18.00 uur. Wij zeiden gelijk dan maar liften, zou geen succes zijn zei hij. Als we geluk hebben komen we nog een bus tegen vanaf de andere kant en kunnen we vragen of hij nog terug ging. Nou wij onze spullen gepakt en zijn gaan wandelen, eerst auto aangehouden of ze richting Castro gingen, maar helaas. Na verder te wandelen kwam de bus ons tegemoet rijden en hebben we hem aangehouden. Jawel, hij kwam terug en konden we een stukje meerijden, maar niet helemaal tot aan Castro. Wij rustig doorgelopen en nog even in het wild geplast. Toen kwam de bus weer op ons afrijden en konden we instappen. Hij vertelde ons dat hij eerst langs huis moest en daarna zou hij ons wel naar Castro brengen. Wij als een kind zo blij. Bij zijn huis zei hij dat wij wel wat rond konden lopen en dat hij ons later zou brengen. Even later kwam zijn dochter even langs wat uit de bus halen. Wij met dikke pret gewacht en even achter het stuur gezeten. Lydia zei plots de sleutels zitten erin jij kan ons wel naar Castro rijden ha ha ha. Op een gegeven moment kwam zijn vrouw ons vragen of we een bakkie koffie wilde en daar hadden we wel trek in. Ze hadden ook nog een baby van 3 weken en wij kregen koffie met broodjes, erg lekker. Na een tijdje riep de chauffeur vamos (we gaan). Wij hebben echt de rit van ons leven gehad, geen gestop ons de mooie plekken laten zien en geen gestress. Het was de rit van ons leven en erg lief dat hij voor ons naar Castro ging, want het was best een takke eind rijden op onge-asvalteerd wegdek en dan nog eens 34 km geasvalteerd. Toen hij ons afzetten hebben wij hem uiteraard geld gegeven dat hij eerst niet wilde aanpakken, wij dachten een taxi zou veel duurder zijn. Of nog erger moeten lopen, overnachten in het enge bos, noem maar op wat had kunnen gebeuren.
Ik ben dus nog steeds verliefd op het eiland en snap nu nog meer niet waarom woon ik hier niet, zoals jaren geleden was gepland. Wees niet bang ik kom terug zonder partner ga ik deze sprong niet alleen aan. Maar verliefd op het eiland en de cultuur ben ik wel. Het is hier echt prachtig, het weer is een beetje Nederlands, maar dat geeft niet. Het is hier zo`n mooie natuur, tenminste niet zo droog maar mooi groen. Vandaag een beetje wezen wandelen in de buurt en de wasgoed op gehaald. Het regende en het zonnetje scheen, nou ik vond het prima. Het is hier echt lekker. Morgen ga ik naar het stuk land waar ik ook eigenaar van ben geweest. Vind het erg spannend en zal best emotioneel worden, maar ik moet dit echt doen.
Heel veel liefs van Agnes
-
13 December 2006 - 23:49
Lydia:
Leuk hoor, half Zaandam vertellen dat ik schaamteloos "in zicht" heb zitten plassen.... Je vrienden zullen wel denken...
Kus, Lyd -
14 December 2006 - 04:12
Dorien:
als je moet dan moet je!!haha.
dat eerste droomhuis lijkt me wel wat. ziet er wel een beetje uit zoals sommige oudere huizen hier. Aan de foto's te zien is het er inderdaad prachtig! -
14 December 2006 - 05:49
Jacquelinel:
Leuke foto's. Echt ruig daar. Zelfs die meiden achter het stuur zijn echte Tina Truckers. Je had ff moeten skuren met die bus door die bergen! Dat is pas lachen. Grappig ook die huizen op palen.
De groetjes weer liefs
Jacq
PS ja lydia heeft gelijk wat is dat voor een type ha ha in het openbaar??? -
14 December 2006 - 09:35
Ans En De Rest:
Hay globetrotter,
Ik zou het net als Lydia gewoon gedaan hebben tenslotte had ze erg hoge nood maar je had er op z'n minst even voor kunnen gaan staan Agnes:) hahahaha.
Wat een onwijs mooi land is het daar eigenlijk ik zou willen dat ik de moed had om zo'n stap eens te maken maar ja je kan ook niet alles hebben en gelukkig kunnen wij zien en lezen hoe het er daar uit ziet. ECHT GAAF!!!!!!
Nou meis veel plezier nog daar en de groetjes ook aan Lydia en een dikke kus -
14 December 2006 - 09:36
Hennie:
Hoi Agnes,
Sorry dat ik niet zo veel van me kan laten horen.
Mail op het werk.
Het is erg druk zo zonder Yasso maar we slaan ons er wel door heen.
Hebben hier ook veel lol maar je weet het aan het eind van het jaar moet alles erin.
We zouden weg gaan met de kerst maar dit gaat niet door ivm nieuwe vloer radio en TV, jaja kost ook erg veel.
Ik vind het fijn dat je nu lekker aan het reizen bent. Je komt op mooie plekken, ga zo door met sturen van foto's dat is erg leuk.
Tot gauw
liefs
Hennie -
14 December 2006 - 18:59
Claudia:
Hoi Lydia, had je geen plasgootje kunnen gebruiken? Een bon voor wildplassen is zo verdient.Hihihi. Een slecht voorbeeld voor Agnes. Tja dat ben ik ook dus hou zo vol! Pas op haar zolang wij dat niet kunnen doen. Dank. Agnes het zijn mooie foto's en dat er nog maar vele volgen. Alles goed hier in de Zaanstreek. Knuffels van Mij in December. -
14 December 2006 - 19:02
Claudia:
Was wat vergeten. Lydia was je je territorium aan het afbakenen??? hihihihi wel ver weg van Nederland!
Mij in December die blij is dat je bij Agnes bent. -
15 December 2006 - 14:22
Sonja:
Hoi Agnes en Lydia, Leuk zo'n busreis jullie hebben een hoop gezien en ach wildplassen hoort hier dan maar bij. Schiterrende omgeving...maar wie weet voor de toekomst...you never no! Groetjes Sonja & Marco
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
